|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
| سه شنبه 24 مهر 1386 | |
| روزهای دلتنگی ... | |
این روزا یک حال و هوای عجیب و غریبی داره .... شاید چون داریم نزدیک می شیم به همون حس و حال غم انگیز پائیز 1385 عجب پائیزی بود ....... اوائل شاد و باحوصله اما ...... اواخر غمگین و بی حوصله سخت و طاقت فرسا ..... چه روزهای سختی ... روزهایی که با صدایی آشنا، همون صدایی که با صدای ناصر همخوانی داشت. یادتون هست ؟! میخواستیم باهاش آرامش بگیریم، سراسر التماس و التماس و التماس .... پر از دعا و ذکر یـا فـاطـمه ...... اسمش بود : دعـای نـاصـر ...... همون که می گفت : پا به ناصر تا که دورت بگردم، پا به ناصر تا که دورت بگردم پا به ناصر عزیز دلم، پا به پا به ناصر عزیز دلم مگه نادونی که مه خم کوه دردم، مگه نادونی که مه خم کوه دردم پا به ناصر عزیز دلم، پا به پا به ناصر عزیز دلم خدااا خداااا به حق اولاد علی نظر بکن خدااا خداااا به برکت نام نبی نگام بکن یا فاطمه بنت نبی، عشق محمّد با علی حاجت ما روا بکن، حاجت ما روا بکن پا به ناصر بخدا بی طاقتم، پا به ناصر بخدا بی طاقتم پا به ناصر عزیز دلم، پا به پا به ناصر عزیز دلم مگه ایتو بخیالت مه راحتم، مگه ایتو بخیالت مه راحتم پا به ناصر عزیز دلم، پا به ناصر عزیز دلم پا به ناصر بخدا بی طاقتم، پا به ناصر بخدا بی طاقتم پا به ناصر عزیز دلم، پا به پا به ناصر عزیز دلم مگه ایتو بخیالت مه راحتم، مگه ایتو بخیالت مه راحتم خدااا خداااا به حق اولاد علی نظر بکن خدااا خداااا به برکت نام نبی نگام بکن یا فاطمه بنت نبی، عشق محمّد با علی حاجت ما روا بکن، حاجت ما روا بکن
یادتونه ؟! چه قدر اینو زمزمه می کردیم ؟! قبل از رفتنش ؟! همش امید داشتیم، فکر می کردیم به خاطر نام عزیز فاطمه هم که شده بر می گرده، ولی برنگشت ..... شاید دلتنگ دیدار معبودش بود ..... یکی از دوستاش می گفت، خودش نمیخواست برگرده، وگرنه بر می گشت. راست میگفت .... وقتی خبر پرکشیدن ناصریامون رو دادند چه حالی شدیم ؟! چقدر با این آهنگ تا صبح گریه کردیم. شب یلدا رو یادتونه ؟! تا صبح دلشوره ای تمام نشدنی وجودمون رو گرفته بود، دلشوره یک لحظه رهامون نمی کرد. چه شبی بود، طولانی .................... انگار همه جیز دست به دست هم داده بود تا غم از دست دادن ناصریا رو برامون سنگین تر کنه، مگه این شب تمام می شد ؟!!! اولین شب یلدایی بود که با تمام وجود و دلشکستگی گریه کردم، تا صبح ... و اولین شب یلدایی بود که از طولانی بودنش شکوه کردم .... خیلی دل سوخته بودم ..... چه یلدای غم انگیزی، طولانی ..... تا صبح : گریه کردم، گریه کردم .... اما دردمو نگفتم ..... چقدر شب ها می شد که دلتنگش می شدیم، بی تابش می شدیم، عجب آهنگبه .... دلتنگ دلتنگم ....... بی تاب بی تابم ........ فکر کنم ناصر از دلمون خبر داشته بعد رفتنش، چون میگه : از تو چه پنهون باز، خواب تورو دیدم از ترس بیداری با گریه خندیدم .... چقدر با آهنگاش چشامون بارونیه بارونی می شد. ولی بازم از بغضمون کم نمی شد..... هرچه بیشتر گریه می کردیم، بیشتر بغض می کردیم. چه شبهایی تا صبح باهم اشک می ریختیم. چه شبهایی با همدیگه زمزمه می کردیم : یه بار دیگه نفس بکش ... چقدر گفتیم : برای زنده بودنت بغض ما رو بهانه کن ..... خنده کن و پای و غم از این ترانه پس بکش ترانه ها رو زنده کن، یه بار دیگه، یه بار دیگه نفس بکش .... چقدر گریه کردیم و گریه کردم رو گوش کردیم، بازم گریه کردیم ..... گریه کردم گریه کردم، اما دردمو نگفتم ... تکیه دادم به غرورم، تا دیگه از پا نیفتم ... گریه کردم گریه کردم چه ترانه بی اثر بود مثه مشت زدن به دیوار اولین فصل شکستن آخرین خدانگهدار من به قله می رسیدم اگه هم ترانه بودی دست تکون دادن آخر ..... توی اون کوچه ی خلوت ..... بغض بی وقفه ی آواز ..... گریه های بی نهایت ..... چقدر بارانی رو گوش دادیم و دلامون با چشمامون بارونی شد ..... با همه ی بی سر و سامانی ام، باز بدنبال پریشانی ام طاقت فرسودگی ام هیچ نیست .... آمده ام با عطش سالها تا توکمی عشق بنوشانی ام ماهی برگشته ز دریا شدم تا تو بگیری و بمیرانیم
چه غریب حرف بزن، ابر مرا آب کن ...... دیر زمانی است که بارانی ام ....... حرف بزن، حرف بزن، سالهاست ..... تشته ی یک صحبت طولانی ام ..... حیف ناصر ...... هیچوقت این لحظات منزجر کننده رو از یاد نمی برم ...... هنوزم خیلی موقع هاست، هممون بارونی هستیم ...... مگه نه ؟؟؟؟؟ |
|
 12:48 PM | sepideh | نظرات [27] |
 |
|
|
|
| تعداد بازدیدکنندگان : 25977
|
|
| Powered by BlogSky.com |
