من دقیقاً روز ۳ آذر، روزی که ناصر گلم رفت تو کما .... به زیارت امام رضا رفتم. خیلی پیش بینی نشده. ولی، ولی ..... ولی من نمیدونستم ناصر تو کماس، نمیدونستم، نمیدونستم به خدا آتیش می گیرم تا یادم می افته. اگه میدونستم شفاشو از امام رضا می گرفتم. آخه آقا خیلی مهربونه. من ازش حاجت گرفتم. رفتم حرم، خودمو چسبوندم به پنجره فولادشو شروع کردم به گریه کردن. ۲ساعت تموم آقا رو گرفته بودم تو آغوشم و بهش التماس می کردم. به جون جوادش قسمش دادم به جون مادر گلش همون فاطمه بنت نبی ناصرمون. جوری که همه فکر می کردن من بیماری صعب العلاج دارم. ولی نداشتم اما دلم بیمار بود، خیلی هم شکسته بود جوری که هیچ چی نمی تونست بهش آرامش بده. ولی اما رضا داد. حاجتمو ازش گرفتم به امام رضا گفتم آقا تا حاجتمو ندی از اینجا نمیرم. دستم تو این شبکه ها بود و گریه میکردم. قربون دل مهربونش برم. راضی ام کرد. به دلم انداخت که برو، گرفتی ...... پا شدم. و همینطور هم شد. براحتی....... حالا دلم خیلی میسوزه، خیلی، خیلی...... کاش اون حاجتم ناصر بود. کاش ناصر بود. به خدا اینقدر جون جوادش رو قسم میدادم که خودش راضیم کنه. آخه اسمش رضاست. چرا من نمیدونستم ؟؟؟؟؟!!! دلم میسوزه ........ خیلی تنها شدیم ......... دیگه سنگ صبوری نداریم تا از غصه هامون بگه!!! از دل شکستمون. چرا ناصر اینطوری شد؟؟؟؟ چرا خدا خواست که بره ؟؟؟